Provinciale kern Oost-Vlaanderen

Aviornis

Een onverschrokken wandeling bij stormweer.

Weermannen luidden al ruim een week de alarmbel. Zondag 9 februari 2020 bleef men bij voorkeur binnen. Een groot windveld zou ons en onze omliggende landen teisteren Diverse media voedden die berichtgeving. De schrik of minstens een onaangenaam gevoel  zat er dus dik in.

En niettegenstaande dát kwamen heel wat vogelspotters opdagen voor een degelijk georganiseerde wandeling in het gecontroleerd overstromingsgebied dat Berlare en Wichelen sinds enkele jaren rijk zijn.

Afspraak om 9.30 uur in Berlare, in de onmiddellijke omgeving van de ‘Paardeweide’.Een wetland waarin open water, riet en een mix van vossenstaart- en dottergrasland elkaar afwisselen. Met andere woorden een gebied waarin onze vogelliefhebbers hoopten aan hun trekken te komen.

Een onverdroten gids, die bij dit hondenweer helemaal uit West-Vlaanderen hierheen was gekomen, loodste de groep feilloos doorheen dit natuurgebied.

De eerste halte, links de schelde, recht een door rietvegetatie omsloten waterpartij. De steeds feller wordende wind joeg het kabbelend water oostwaarts, de rietkragen in. Op dat deinende water dátgene waarvoor de groep gekomen was : kuif-, krak-, berg-  en tafeleenden, tezamen met Europese wintertalingen, meerkoeten en meeuwen. Enthousiasme oversteeg het koudegevoel en een luchtspiegeling liet het wateroppervlak glinsteren. Een mooie aanzet voor een wandeling die eigenlijk nog maar juist begonnen was.

Zo ging het verder het grasland in langsheen een verhoogd fiets- en wandelpad dat de aanhoudende wind enigszins temperde. Ook putters en enkele vinken maakten van die bescherming gebruik terwijl ze zich tegoed deden aan afgevallen zaden tussen afgestorven planten. Een foeragerende grote zilverreiger, een paartje knobbelzwanen, een overvliegende buizerd en één enkele grazende ree maakten dit plaatje rond.

Het verhoogd fiets- en wandelpad werd gekruist… een ander biotoop in. Smalle paadjes omzoomd door struiken en bomen, langsheen schaarse waterplassen en aan de andere zijde enkele verloren weiden met paarden en geiten.

De terugweg was ingeluid. Die natuurlijke bescherming deed vergeten dat de wind die andere kant nog altijd hoogtij vierde… tot even verderop een afknakkende canadaboom neerplofte. Dit kon echter de euforie niet meer temperen. De uitdaging was aangegaan en het succes verzekerd.

Inmiddels middag en tijd om de honger te stillen. Wat verderop in een restaurantje aan Overmere-donk was vooraf gereserveerd en werd de wandeling als het ware bezegeld.

Voldaan terug huiswaarts; geen groter contrast met wat nog komen moest…

 

                                                                                                                                                       Eugène De Witte